علت کارکرد این روش بر درک ما از مفاهیم پیشرفتهٔ امنیت سایبری بنا شده است.

به‌سادگی می‌شود فهمید که Domain Systems سخت‌افزار هک‌نشدنی می‌سازد، بر پایهٔ قوانین فیزیک. می‌توانیم جبهه‌ای نفوذناپذیر ارائه کنیم که در عین حال اطلاعات را، انگار از میان یک میدان نیرو، بیرون بدهد و منتشر کند. خیلی باحال است، ولی...

مهم است که سیستم‌های داخل محیط حفاظت‌شدهٔ «تهدید کم»، چیزهایی مثل یک تراشهٔ بی‌سیم بدشانس که جا مانده، مشکلات TEMPEST، نگرانی‌های امنیت فیزیکی یا تهدیدهای داخلی نداشته باشند.

همچنین مهم است دستگاه رو به عموم که به رساندن محتوا به World Wide Web کمک می‌کند، سخت‌سازی شود و از نظر نشت‌های OPSEC بررسی شود. چون این بخش «تحویل نهایی» خط انتقال در ناحیهٔ مواجههٔ «تهدید زیاد» قرار دارد، حتی اگر با جدیدترین روش‌های دفاع اینترنتی سخت‌سازی‌اش کنم، باید فرض کنم هکرها خیلی کاربلدند و آن دستگاه را تسخیر خواهند کرد. باید پیش از استقرار در محیط عملیاتی، سیستم‌عامل دستگاه رو به عموم در «ناحیهٔ تهدید زیاد» دوباره از روی ایمیج نصب شود و دیسک سیستم‌عامل با صفر و یک بازنویسی شود، و کارهای دیگری از همین دست که به ذهنتان می‌رسد. آن‌وقت وقتی H4ck3r5 نخبه آن آخرین بخشِ قابل‌دسترسیِ خط انتقال را کاملاً می‌گیرند، فقط یک سیستم‌عامل عمومیِ خالی، پاک و بی‌چهره برایشان می‌ماند، بدون هیچ نشانی برای انتساب، تا سطح بلوک.

آسان است!

وقتی با ما کار کنید، تمام زیرساخت OT و IT شما را ارزیابی می‌کنیم و مطمئن می‌شویم داریم جلوی ساختمان درِ گاوصندوق می‌گذاریم، بدون این‌که درِ پشت ایوان را باز و بی‌قفل رها کنیم.

این دیگر احمقانه است!

{خب این که بی‌فایده است؛ اگر لازم باشد با اینترنت ارتباط برگشتی داشته باشم چه؟ — آسان است}